Weigeren hulphond is discriminatie 2-2019

Naast mijn vrijwillige werkzaamheden als bestuurslid van de afdeling Politie van de BNMO ben ik betrokken bij van alles wat met honden te maken heeft. Ik fok Oudduitse Herders, geef les in gedrag en gehoorzaamheid en ben bestuurder van een rasvereniging. U zult begrijpen dat ik gek ben op honden en zeker als deze een dekje op hebben en aan het werk zijn als hulphond. We kennen veel hulphonden die op alle mogelijke terreinen worden ingezet. Natuurlijk kan ik er een aantal opnoemen, zoals de blindengeleidehond, de ADL-hulphond en natuurlijk de PTSS-hulphond. Allemaal hardwerkende honden die het mogelijk maken dat hun geleiders zoveel mogelijk deelnemen aan het dagelijks leven.

En daar zit hem de kneep. Het is voor mij onbegrijpelijk dat er nog steeds instanties, winkels, restaurants en andere gelegenheden zijn waar men een hulphond weigert, ondanks hun duidelijk herkenbare dekje.

Ik vind dit onverteerbaar, want het betekent dat iemand beperkt wordt in het genieten van het leven. Juist dat is vaak teruggekomen, met de komst van de hulphond in zijn of haar leven. Ik geloof niet dat we massaal naar het Malieveld moeten om het tij te keren en toegankelijkheid mogelijk te maken. We zijn met velen en als we het verhaal op een goede manier brengen dan kunnen we mensen overtuigen dat een hulphond onder alle omstandigheden en in alle ruimtes dient te worden toegelaten.

Ik ben vanmorgen begonnen: ik heb de buurman verteld over de geweldige inzet van een hulphond. Hij had er geen weet van, maar werd enthousiast en zou het op zijn beurt ook doorvertellen. Ik hoop dat dit het begin is van een olievlek waaraan u als lezer een bijdrage kunt leveren. Ik dank u daar alvast voor. En o ja, als ik weer eens lees dat een hulphond de toegang wordt geweigerd, dan stuur ik de weigeraar een bericht. In nette taal en zonder dreigementen, maar wel met de boodschap dat het weigeren van een hulphond hetzelfde is als discriminatie en dus in strijd met de grondwet.