Volendam, een verhaaltje!

Ik las net een stukje in de krant over een gezin dat naar de meubelboulevard reed maar waarvan één van de dochters eigenlijk helemaal niet heen wilde. Kennelijk had ze geen inspraak want ze zat bij haar ouders in de auto op weg naar die bewuste meubelboulevard. Maar ze had voldoende fantasie want ze schreef op een briefje dat ze ontvoerd en bevestigde dit op het zijraam van de auto. Een inhalende chauffeur zag het briefje, waarschuwde de politie en bleef de positie van het gezin in de auto doorgeven. Al snel kwam de aap uit de mouw toen de politie de auto aan kant zette. Er volgde een indringend gesprek. Ik moest werkelijk gniffelen en vond het wel een goede grap en het deed me denken aan dat wat ik mijn ouders aandeed toen ik nog op de lagere school zat.

Ook toen hield ik al van schrijven, fantasierijk en over van alles en nog wat. Ik weet nog dat de juf van de 5e klas, geen idee van groepen zoals dat tegenwoordig noemen, ons de opdracht gaf een verhaaltje te schrijven over de vakantie. Ik weet nog dat het stuk ging over Volendam. Kennelijk intrigeerde mij die plaats want ik was er nog nooit geweest. Ik beschreef op mijn manier de klederdracht en de palingvisserij, de huizen en schepen in de haven. Kleur- en fantasierijk dus. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik ook wat over de familie zou schrijven, in mijn geval mijn broertje en mijn ouders. Helaas was de fantasie ontoereikend voor dit onderdeel en schreef ik maar dat ik alleen was gegaan omdat mijn ouders niet meekonden in verband met het feit dat mijn vader veel te veel had gedronken en dat terwijl de man slechts in het weekeinde één drankje mocht drinken, we hadden het niet zo breed in begin zestiger jaren.

Ik leverde mijn verhaal in en was redelijk tevreden over het eindresultaat. Het verbaasde me wel dat mijn vader en moeder daags na het inleveren ontboden werden op school voor een gesprek met de hoofdmeester en de juf. Me van geen kwaad bewust was ik er wel nieuwsgierig naar en stond ze op te wachten bij de achterdeur nadat ze retour waren van het schoolbezoek.

Laat ik het zo zeggen, ze waren niet boos maar hadden wel het verzoek of ik een volgende keer iets minder fantasierijk een stukje wilde schrijven. Ik vond het prima.

Jaren later hebben we het er nog wel eens over gehad. De leerkrachten hadden zich ernstig zorgen gemaakt en waren al te rade gegaan bij de inspectie die een goed gesprek adviseerde. Hoewel het gesprek in aanvang moeilijk was geweest hebben ze er samen wel om kunnen lachen.