Uit de klei 2-2020

Ondanks de wat belegen leeftijd die ik inmiddels heb bereikt, ben ik nog redelijk actief op social media. Ik twitter, gebruik Facebook en Instagram en doe nog wat aan webpagina’s. Ik heb ook TikTok bekeken, maar dat is niets voor mij. Ik kan ook niet dansen en zie niet graag filmpjes van mijzelf. Dus de media voor de wat oudere mens voldoen aan de behoefte.

Ik heb veel vrienden (althans zo worden ze genoemd op Facebook) en daar zitten heel wat leden bij van de BNMO-afdeling Politie. Daarnaast een aantal die geen lid zijn maar wel aan de voorwaarden van een lidmaatschap voldoen. Bijna allemaal PTSS-klanten. En over hen wil ik het even hebben. Het is me opgevallen dat berichtgeving over de politie in z’n algemeenheid – en incidenten op personeelsvlak in het bijzonder – voor velen werkt als een trigger. Ik zie na een krantenbericht over de toestand op een bureau nagenoeg de hele gemeenschap reageren. Boos, over de rooie en vooral heel erg wantrouwend. Nu weet ik zeker dat we die berichtgeving niet kunnen stoppen en er ook geen pilletje is tegen het boos worden, dus zullen we ermee moeten leren leven. Het is een kwestie van wennen.

Toen aangekondigd werd dat de korpschef een andere baan kreeg ging het weer los. Er deugde niets van en hij had het verprutst en verliet het zinkende schip. Wat ik met hen eens ben, is dat er nog steeds van alles mis is en dat er een ereschuld te vereffenen is. Maar dat kan niet één man regelen.

Dat kon wijlen korpschef Gerard Bouwman niet en dat was ook niet weggelegd voor Erik Akerboom. Beiden begonnen aan een onmogelijke opdracht om van de verschillende politiekorpsen er een te maken en daarbij hadden ze naar mijn mening te maken met een structuur binnen het korps die ook niet meewerkte. Ik noem het de ‘kleilaag’. Een laag die is blijven hangen in het verleden en moeite heeft het heden te herkennen. Een kleilaag waar nauwelijks doorheen te komen is om uiteindelijk terecht te komen bij de beslissers.

En toch! Je moet er een beetje dicht opzitten om de kentering te zien, maar zo langzamerhand wordt de kleilaag dunner. Met nieuwe mensen en een nieuw elan zal het er toch van gaan komen. De (h)erkenning van alle politiemensen met het besluit beroepsziekte en/of dienstongeval met blijvend letsel. Misschien dat de nieuwe korpschef daar een bijdrage aan kan leveren maar het zullen vooral de pioniers in de kleilaag moeten zijn die het voortouw nemen.

En als dan vooruitgang wordt geboekt, laat het dan ook weten. Communiceer fier en trots de vooruitgang zodat er wat evenwicht komt in de berichten van de Nationale Politie. Dat maakt het voor ons een stuk makkelijker als we op social media zitten.