Stille nacht, heilige nacht !

De brigadier noemde een voor een onze namen op. Na elke naam volgde een present en nadat alle namen waren genoemd, en bleek dat we er allemaal waren, gingen we aan de koffie. Het is kerstavond in de vroege jaren zeventig van de vorige eeuw om pakweg 23.00 uur precies. De tafel in de wacht was goed gevuld met kerstkrans en andere snoeperij. In de keuken stonden salades gesponsord door de enige echte cafetaria in de Langestraat hoek Muurhuizen. De koffie was goed en de wacht was behaaglijk terwijl de kerstboom prachtig stond te vernaalden. Het begin van een niet te vergeten dienst bij de gemeentepolitie Amersfoort. In de markthallen was een kerstsamenzang waar enkele honderden mensen op af waren gekomen, naar later bleek was het erg gezellig geweest. Voor ons werd het een wat andere dienst dan gewoonlijk op een kerstavond. Vechtpartij op de Hof. Met alle beschikbare manschappen er naartoe, 4 man tegelijkertijd in een Volkswagen Kever, als je pech had moest je achterin zitten. Al met al een beetje een gewelddadig begin van een nachtdienst. Hoewel ik graag mee was gegaan naar de Hof had hogerhand bepaald dat ik zogenaamd ‘wacht’ had en bezoekers moest ontvangen en de telefoon op mocht nemen. Ik peuzelde nog aan een chocolaatje toen even na twaalven de bel van de voordeur ging. Ik trof er man in uniform van een buschauffeur die mij met een Friese tongval kon vertellen dat de bus waar hij in reed naast het bureau was stilgevallen en niet meer aan de praat te krijgen was. Hij was met Fries koor aanwezig geweest bij de kerstsamenzang en moest nog terug naar Friesland. Ik sprak met hem af dat ik de ANWB zou bellen die het probleem mogelijk zou kunnen verhelpen. Naar ik begreep was het op de Hof onrustig en moesten collega’s af en toe ingrijpen om de aanwezigen tot kalmte te manen. Het waren bekende raddraaiers maar het bericht was dat alles onder controle was. Het liep tegen enen toen ik het keukentje van het bureau was voor een bakkie troost toen ik vanuit het raam zicht kreeg op de defecte bus. In het schijnsel van een lantaarnpaal zag ik dat de bus vol zat. De mensen waren niet herkenbaar want alle ramen waren beslagen want het was behoorlijk koud buiten. Met de wachtcommandant in overleg leverde op dat ik verse koffie ging maken en de mensen in de bus zou uitnodigen om zich aan de koffie in het bureau te warmen. Gelukkig hadden we een industrieel koffiezetapparaat van een liter of 10 dus dat moest genoeg zijn. Voldoende water erin, koffie ‘roodmerk’, een snufje zout en een lepeltje Buisman. De knop om en gaan met de koffie. Met een kwartiertje zou de koffie wel klaar zijn. Toen de koffie bijna was doorgelopen heb ik de mensen in de bus uitgenodigd, ik zou de deur van het bureau open laten staan zodat ze naar binnen konden. De Hof meldde zich. Er was een behoorlijke vechtpartij ontstaan en ze zouden overgaan tot aanhouding. Er werd behoorlijk verzet gepleegd maar met het busje was de hele club onderweg naar het bureau. Vier arrestanten met de nodige drank in hun lijf, het ging behoorlijk tekeer hoorden we via de mobilofoon. Terwijl de collega’s onderweg waren naar het bureau hoorden de wachtcommandant en ik een gezang dat langzaam aanzwelde. Tegelijkertijd ging de deur nabij de wacht open en werden de verdachten die zich hevig verzetten het bureau in gebracht. Schreeuwend en tierend werden ze in het arrestanten verblijf gemikt terwijl op datzelfde moment de wacht zich vulde met het koor dat prachtig ‘Stille Nacht, Heilige Nacht” zong maar toch enigszins met grote ogen bekeek wat er allemaal gebeurde. Wat wel aardig was, was dat de arrestanten kennelijk onder indruk waren van het gezang want ook in het arrestanten hokje werd het rustig.Het koor genoot van de koffie en de kerstkrans en kon door het vakmanschap van de man van de Wegenwacht hun reis vervolgen in de donkere kerstnacht. Ik denk dat hun het nooit vergeten zijn en zoals te lezen, ik ook niet.