Staar

Ik neem jullie even mee terug naar een aantal jaren geleden toen ik met een clubje motorrijders een weekend doorbracht in Luxemburg. We hadden daar een treffen met als onderdeel een aantal ritten. Hoewel het ’s nachts regende en donderde dat het een jewelste was scheen overdag de zon uitbundig en was het goed een doorwaai jas te dragen want de temperatuur was hoogzomers.

Zoals verwacht bestond de rit uit veel wenden en keren in het heuvellandschap van Luxemburg. Bochten die niet door te zien waren en met af en toe diepe schaduwen van het geboomte terwijl verder de straten fel verlicht waren door de uitbundige zon. Naarmate de rit vorderde raakte ik achterop, ik had moeite met de contrasten tussen licht en donker en vond het moeilijk in te schatten hoe te rijden bij snelheid die de anderen reden. Ik heb me af laten zakken en ben mijn eigen tempo gaan rijden zodat ik me safe voelde. Het gekke was dat ik op de heen- en terugweg naar Luxemburg eigenlijk nergens last van had. Ik vond het een vreemde gewaarwording.

In de daaropvolgende tijd kreeg ik steeds meer de indruk dat het rijden in het donker me slecht afging. Vooral met tegenliggers met felle lampen bezorgden met kopzorg omdat ik een beeld kreeg van een soort kerstboomverlichting. Zoals als je door je oogharen naar een lamp kijkt en meerdere lampjes gaat zien.

De oogarts had er een duidelijk verklaring voor, ik had staar op mijn linkeroog en wel dusdanig dat een operatie noodzakelijk was.

De operatie verliep voorspoedig en de wereld werd ineens veel kleurrijker en helderder. De klachten waren over en ik kon er rijdend weer volop tegenaan.

Het is een aantal weken geleden toen we terugkwamen van familiebezoek en we, de wederhelft reed, in het donker reden richting huis toen ik ontdekte dat ik weer tegemoetkomende auto’s zag met, voor mij, verwarrende verlichting. Al snel was ik aan het experimenteren op de bijrijdersplaats. Eerst het linkeroog dicht, gelijk een puinhoop. Wazig zien en grote hoeveel verspreid licht. Daarna rechteroog dicht. Niets aan de hand. Tja, dat werd een afspraak met de oogarts.

Op de vraag hoe het er mee was zei ik gelijk, ik heb staar op mijn rechteroog en na wat meten vertelde ze dat ik een goede diagnose had gesteld.  Minder dan 70 % zicht en dat betekent opereren. Ik mocht er over nadenken en ik kon haar vertellen dat het besluit al genomen was en dat het me niet snel genoeg kon gebeuren. Over 14 dagen kan ik terecht en dat valt nog ruim binnen het motorseizoen.

Ik heb dit stukje geschreven voor mijn leeftijdsgenoten motorrijders. Staar is een eigenaardig iets. Het sluipt je gezichtsvermogen in zonder dat je er erg in hebt. Pas na de operatie weet je wat je gemist hebt.

Toen ik gisteren in felle zon over een met bomen omzoomde weg reed en ik moeite had met het contrast deed het me direct weer denken aan die rit in Luxemburg en ik kan dus ook niet wachten op staaroperatie en weer met volledig zicht de weg op kan.