Secundaire Victimisatie (2-2018)

Als je zoals ik met enige regelmaat een column aflevert, ontkom je er niet aan om af en toe een kritische noot te laten horen. Dit wordt er één.

Overspannenheid, burn-out en natuurlijk PTSS zijn stress-gerelateerd. Mensen voelen zich ziek, soms depressief, maar zeker uitgeput en niet meer in staat dat te doen waar ze voorheen wel toe in staat waren. Soms zijn mensen er zo erg aan toe dat hun verdere leven in het teken zal staan van het ziek-zijn (restklachten). Als er sprake is van ‘werkgerelateerd’, kan de werkgever door zorg en empathie meewerken aan herstel. Voldoende aandacht en zoeken naar mogelijkheden, maatwerk, zijn vaak betere medicijnen dan de voorgeschreven pillen van de arts.

Dus een werkgever heeft invloed op herstel en hij heeft dus ook invloed op het tegenovergestelde, namelijk het negatief beïnvloeden van het proces tot herstel. Onnodig druk uitoefenen en vervallen in langdurige juridische procedures en onvoldoende aandacht leiden tot secundaire victimisatie, of anders gezegd: het opnieuw slachtoffer worden.

Zeker de langdurige juridische procedures die worden gevoerd door de Nationale Politie ten aanzien van werknemers met PTSS leiden tot hernieuwd slachtofferschap. Het kan niet anders dan dat er dus een kentering moet komen en daar zal de BNMO Politie zich dan ook hard voor maken. Er zijn al afspraken gemaakt en we zullen, zodra er nieuws is, van ons laten horen