Samen Sterk 5-2018

Een column schrijven doe je meestal, althans ik, om een kritische noot te laten horen of bijvoorbeeld om zicht op vooruitgang op te tekenen, maar deze keer wil ik het eens anders doen. Gewoon eens mijn eigen gevoelens op papier zetten.

Ik ben nu een paar jaar thuis en houd me naast een paar hobby’s vooral bezig met de secretariaatswerkzaamheden van de afdeling Politie van de BNMO. Ik vind het geen leuk werk, maar wel noodzakelijk en met een rugtas vol ervaring vanuit de medezeggenschap kan ik er aardig mee uit de voeten. Maar ja, zo’n klus brengt je ook naar overleggen en vergaderingen waarover je achteraf jezelf een aantal vragen kunt stellen. Zonder nou direct iedereen en van alles af te vallen, moet ik toch een aantal kanttekeningen maken over de bondsraadvergadering. Het hebben van sociale contacten en onderling overleg ligt me na aan het hart, maar als nieuweling verbaas ik me over de soms ingenomen stellingname die gaat over ‘hun’ en wij. Hun, het hoofdbestuur, en wij, in dit geval, de leden van de bondsraad.

Het zit niet in mijn genen en ik begrijp het ook niet waar deze classificatie vandaan komt. Is het niet ‘Samen Sterk’ waar de BNMO voor staat? Ik moet zeggen dat ik het altijd zo heb ervaren. Het samen komen tot inzichten en oplossingen zegt mij meer dan het tot de komma juist invullen van reglementen. Juist de ruimte die niet gevuld is, geeft de mogelijkheid om eens buiten de paden te treden en wat anders te doen dan het gebruikelijke. Bij elke afweging die ik in het kader van mijn bestuurslidmaatschap maak, vraag ik mij af wat dit betekent voor mijn achterban en in hoeverre ze met mijn gedachten en besluiten hun voordeel kunnen doen. Misschien dat het komt, omdat onze afdeling nog vrij nieuw is en nog geen ingesleten gewoontes kent en dat daarom mijn gevoel deze column heeft beïnvloed. Maar zoals ik al schreef: ik moest dat gevoel even kwijt.

Overigens werden er best nuttige zaken besproken, dat kan ik niet ontkennen. Maar ik ben niet lekker naar huis gereden en heb er zelfs slecht van geslapen (zal de PTSS wel zijn) en dat kan ik me eigenlijk niet veroorloven