Riding home for Christmas

We houden het altijd simpel met kerst. Stokbroodje knoflookboter, glaasje jus, vegetarische quiche en dan heb je wel zo’n beetje gehad. Voor ons prima en ook goed te organiseren als je boodschappen wilt doen. Afgelopen zaterdagavond alle benodigdheden op een papiertje gezet en geestelijk voorbereid op de maandagse winkeltocht. Vanochtend al vroeg op pad dus even voor negenen stap ik de Appie binnen. De parkeerplaats kende nog een paar vrije plaatsen maar het was al behoorlijk druk. Het personeel is op sjiek en met velen. Ik word vriendelijk gegroet door de filiaalmanager, als je bijna elke dag komt hoor je er zo’n beetje bij. Om de feestvreugde te verhogen staan er een aantal speakers opgesteld waaruit Mariah Carey loopt te blèren. Een eerste dompertje want ik houd van muziek maar niet van dit soort.Met mijn LSOHV-muntje huur ik een karretje en begeef me door de elektronische poortjes de winkel in. Het gaat gelijk fout.De Appie heeft een concept bedacht hoe de klanten door de winkel moeten maar ze hebben niet stilgestaan bij het feit dat klanten, zoals deze twee veertigers van het vrouwelijk geslacht, zich niet aantrekken van het concept. Ze staan pontificaal te beppen voor het koelvak van de worteltjes en de sla en juist daar moet ik zijn. Ik kuch een keer of drie maar er volgt geen reactie. Mijn gemoed (zeg maar de PTSS) speelt een beetje op en onbenullig bots ik met mij karretje tegen het karretje van een van de beppende dames. Als een blik kon doden was dat mijn laatste actie geweest maar kennelijk was het ook helder dat dit niet de meest tactische plaats was om eens door te nemen hoe het in de buurt was gesteld met allerlei beslommeringen. Goed. De eerste dingen liggen in mijn karretje. Ik schreef al dat ik dagelijks de boodschappen doe en mijn boodschappen staan dan ook in volgorde van het te volgen pad op papier. Waar ik echter geen rekening mee heb gehouden is even verderop een goed gesoigneerde man die achter het karretje loopt waar zijn vrouw van alles in kiepert. Typisch een geval van een man die nooit in een winkel komt maar vandaag mee is om te sjouwen. Hij heeft een lege blik in z’n ogen en staat roerloos stil en met zijn karretje voor de vitrine met vegetarische producten en waar ik een aantal van moet hebben. Ik vraag me af of hij geestverruimende middelen heeft gebruikt want als ik hem op zijn schouder tik krijg ik een niets begrijpende blik terug. Dan maar zelf zijn karretje iets verplaatst. Tegelijkertijd wordt hij aangereden door een tweetal kinderen die de Appie met een kinderkarretje gebruiken als racecircuit. Vol op z’n scheenbeen en ik zie hem daaraan wrijven als ik inmiddels richting de broodafdeling ga.Ik neem voorverpakt die je later zelf moet afbakken en dat is maar goed ook want voor de toonbank waar Appie z’n broodjes laat afbakken staat een dame zoals omschreven door Urbanus als een madam met een bontjas waarvan je de aanwezigheid niet kon ontgaan. Rondom de madam hangt de lucht van de Douglas op zaterdagmiddag, het is niet te harden dus snel door. Het pad langs de wijn kent een opstopping. Aan de ene kant staat de wijn en aan de andere kant het bier. Voor de flessen met wijn staat een echtpaar waarvan hij is voorzien van een ribfluwelen colbert met bijbehorende zijden sjaal en zij in een wijdt, en dat moest ook wel gezien haar omvang, omgeslagen cape. Ik hoor hem zeggen dat fles die hij vasthoudt een wijn bevat met geweldige afdronk met fruit. Ik kijk op mijn klokje, het is net over negenen. Aan de andere kant staat een bolle man met een bouwvakersdecollete zijn karretje vol te laden met goedkoop Pools bier. Dat alles betekent een opstopping en dus filevorming. Ik keer om en zoek een ander pad. Maar ook daar gaat het mis. Een bejaarde man staat vol enthousiasme een karretje vol te laden met koffie terwijl even later bleek dat het een karretje was van een andere klant. Tja, toen moest dat allemaal natuurlijk weer worden overgeheveld. Tjonge jonge. Het lukt me om de kassa te bereiken. Ik stapel alles netjes op de band en ik zie een jonge kassière, alsof ze Max Verstappen was, mijn boodschappen met een noodgang begint te scannen en ik zie dat diezelfde boodschappen als ware het door de storm opgewaaid kruiend ijs begint te stapelen. Ik roep keihard stop. Ze kijkt me met grote ogen aan. “Als je wilt dat ik die boodschappen ook betaal dan graag wat voorzichtiger met die boodschappen”. Het helpt en de boodschappen, waaronder eieren, komen onbeschadigd in de tas. Ik houd het kaartje tegen de machine en toets de pincode. Piep, ik heb betaald. Nee, ik hoef geen plastic huisjes, zegels en de bon. Ik wil alleen maar wegwezen. Met mijn wagen volgeladen rijd ik naar huis. De ruitenwissers zorgen voor een mooi uitzicht en ik allerlei voertuigen gaan in de richting van de Appie. Dat wordt dus een chaos daar. Het lucht me op, ik ben geweest en de buit is binnen en het maakt een liedje in me los. Riding home for Christmas.