Politie veteranendag

Hoewel minder uitbundig dan andere jaren ligt de veteranendag weer achter ons. De veteranendag zette mij ooit aan een stukje te schrijven. Ik geeft het hier onverkort weer. Delen mag natuurlijk.Met de borst vooruit !!!!Elk jaar zo tegen de tijd dat ik jarig ben is er de veteranendag en dat haalt toch elke keer een beetje van de verjaardagsvreugde af. Niet om het feit dat het veteranendag is maar omdat ik daar ongewenst ben. Ik ben namelijk geen militair. Het is niet dat ik niets heb meegemaakt. Nee hoor zelfs teveel en wel in diervoege dat ik er doodziek van werd, althans bijna doodziek. Ik zag het niet meer zitten. Elke nacht drongen de feitelijkheden die ik had meegemaakt door tot de echtelijk sponde en moest ik wel, om nog enigszins te slapen, wat alcoholica tot me nemen. Tja het kan verkeren. Ik zal niet uit wijden over wat ik heb meegemaakt, de blog moet nog wel een beetje leesbaar blijven, maar het was genoeg om in meerdere levens mee te maken. En al dat minder fraais was tijdens mijn werkzaamheden bij de ‘Hermandad’. Gestart als 17 jarige op de politieschool mocht ik als 18 jarige mijn eerste lijk van de weg rapen en spoedig volgden er meer. Natuurlijk was ik als provinciaaltje niet opgewassen aan zoveel geestelijke verwerking en had was dan ook niet verrassend dat ik op latere leeftijd een Post Traumatische Stress Stoornis ontwikkelde. Aanstellerij vond mijn werkgever het en naarmate ik langer ziek thuisbleef des te meer ik begreep dat mijn aards bestaan een zinloze was. Uiteindelijk belandde ik bij psychiater en psycholoog en werd mij duidelijk gemaakt dat ik teveel en te lang zaken had meegemaakt waar we niet tegen bestand zijn. Net als de soldaat in het leger die in oorlogsomstandigheden had moeten werken was bij mij de binnenlandse oorlog teveel geworden. Zowel lichaam als geest waren uitgeput en langdurige psychische ondersteuning was noodzaak. Zoals later bleek hielp het deels maar de verwoestende werking van het stresshormoon waren dusdanig dat er behoorlijk restschade achterbleef. In een gevecht van jaren is het uiteindelijk gelukte zogenaamde beroepserkenning te verkrijgen en een portemonnee met geld ter dispensatie. Dat laatste was mooi want daarmee kon ik de inkomensderving mee oplossen. En toen kwam het afscheid. Nou eigenlijk niet. Laat ik het zo stellen, ik ben uiteindelijk in verband met ziekte ontslagen maar van mijn toenmalige chef heb ik nooit meer wat gehoord. Hij is inmiddels een aantal keren bevorderd en slaat zich nog steeds op de borst lees ik wel eens in de krant. Dan ben je inmiddels een gewone burger die met als z’n door PTSS verkregen mankementen zich door het leven worstelt maar nog steeds een blauw hart heeft. Als je een groot deel van je leven bij die blauwe gemeenschap hebt gewerkt dan heeft je dat ook blauw gekleurd. Daar kun je niet meer onderuit. Eens een diender altijd een diender. Vraag het ze maar, het gaat nooit over. En dan is het weer bijna eind juni en kondigt de veteranendag zich aan en hoewel ik mezelf ook veteraan voel, en waarom ook niet, ben ik niet welkom. Mag ik niet rondlopen met een grote V op mijn borst. Tijdens een beëdiging in het Utrechtse waar ik werkte sprak een voormalig lid van de korpsleiding over trots. Ik moest trots zijn op mijn werk en dat wat ik voor gemeenschap deed. Achteraf bekeken niets meer dan een holle frase om met mooie woorden in het korpsblad te komen. Ik zal pas met mijn borst vooruit lopen als dat korps, waar ik ruim 45 jaar heb gewerkt, vol overtuiging mij een kleinnood op mijn borst speld en mij vraagt dit te dragen op de dag van Politie Veteranen. Oja, hier sta ik niet alleen in, ik ken er er zeker nog tweeduizend dus het zou een mooie parade kunnen worden of misschien moeten we wat trekkers lenen en wat verkeerspleinen vastzetten zodat de korpsleiding ons hoort want tot nu toe doen ze nog steeds of we niet bestaan.