Na 50 jaar een opzegging !

Op 1 november 1971 werden we op opleidingsschool ‘de Boskamp’ verblijd met een bezoek van de politiebonden. Het bezoek had ten doel om leden te werven en aangezien ik uit een nest kwam van medezeggenschappers kon het niet anders dan dat ik me aanmeldde, in dit geval bij de Nederlandse Politie Bond kortweg NPB. Vanaf dat moment werd er keurig elke maand een bedrag overgemaakt en bezocht ik trouw de vergaderingen om mee te praten over de gang van zaken. Het kon dan ook niet uitblijven dat ik al vroeg deel uitmaakte van het bestuur van de afdeling van Amersfoortse Politie en later van de regio Utrecht (nu midden Nederland). In de loop der jaren maakte ik ook deel uit van de dienstcommissie en later van de ontwikkelingscommissie (samenvoeging RP-GP) om daarna verkozen te worden in de ondernemingsraad. Tja medezeggenschap en ook wel besturen zat in de genen.

Op 1 november 1996 was ik 25 jaar lid van de NPB en eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren of daar enige aandacht voor was, het is kennelijk aan me voorbij gegaan.

Op 1 november 2011 was ik 40 jaar lid van de NPB. Het was geen fijn jaar 2011, PTSS beheerste mijn leven. Een beroepsziekte opgelopen in de eerste 20 jaar van mijn leven bij de politie. Ik heb geen uitnodiging gehad voor een feestelijk bijeenkomst om mijn jubileum te vieren en daar was ik best wel enigszins teleurgesteld over temeer omdat het 25-jarig bondsjubileum van mijn echtgenote werd gevierd met een grote bos bloemen, een speld, een diner en prachtige rondvaart georganiseerd door de afdeling Den Haag. Zelfde bond, andere beleving.

Afgelopen 1 november 2021 was ik dus 50 jaar lid van deze vakorganisatie. Ik had al een voorspelling gedaan dat dit NIET zou leiden tot een uitnodiging of een warme brief en gelijk had ik, niet dat er niets kwam. Ik kreeg een voorgedrukt kaartje met aan de binnenzijde een foto van de huidige voorzitter Jan Struijs die ook nog eens geciteerd werd met een stukje tekst. Ik werd er eerlijk gezegd niet erg warm van.

Zoals een oud diender betaamt heb ik nog eens gekeken hoe het zat in het huishoudelijk reglement van de NPB ten opzichte van een jubileum. Ik vond het volgende:

Aan leden zal in het kalenderjaar waarin zij onafgebroken 25, 40, 50 of 60 jaar lid zijn van de bond ter gelegenheid van elk van deze jubilea, uit de afdelingskas, door tussenkomst van het bestuur van de afdeling een NPB-insigne worden uitgereikt, te weten aan 25-jarige jubilarissen een zilveren, aan 40-jarige jubilarissen een gouden, aan 50-jarige jubilarissen een gouden met robijn en aan 60-jarige jubilarissen een gouden met briljant, tevens zal ter gelegenheid van een 25-, 40-, 50-, 60-, 70- of 75-jarig bondsjubileum een nader vast te stellen attentie in enigerlei vorm uit de afdelingskas worden uitgereikt.

Tja, als je iets opschrijft moet je je er natuurlijk wel aan houden anders kom je toch als niet geheel betrouwbaar over. Zo voelt het ook.

Mijn afdeling, ik denk Midden-Nederland, heeft waarschijnlijk geen idee van mijn bestaan en misschien ook wel niet de behoefte of misschien bestaan ze niet meer en is men vergeten dat aan de leden mee te delen. Gezocht op de site blijkt het laatste bericht uit 2017 te zijn en ging tot mijn verrassing over een geslaagde jubilarissendag. Het kan verkeren.

Natuurlijk snap ik dat mijn maandelijkse bijdrage belangrijk is in een tijd dat steeds meer leden afhaken bij de vakvereniging maar ik heb sterke twijfels of ik lid moet blijven. Het gaat toch voornamelijk om de jonge mensen bij de Politie en daarvan is een grote meerderheid niet georganiseerd en ik vraag me dan ook af of voor hen lid moet blijven. Ik hoor ook verrekte weinig van de bond als het gaat om gepensioneerden, de groep die al jaren achteraanloopt als het gaat om indexeren van de pensioenen. Ik heb Jan Struijs er de laatste tijd niet over gehoord. Misschien moet ik er maar mee stoppen dan kan ik mezelf over een tijdje van het bespaarde lidmaatschapsgeld een aardigheidje geven. Terwijl ik het schrijf is mij besluit genomen, ik ga opzeggen want de liefde kan niet van een kant komen.

Je zou als lezer tot de conclusie kunnen komen dat ik nu zuur vanachter de geraniums en verongelijkt de wereld in kijk, welnee. Ik wilde een opzeggingsbrief maken die anders dan het berichtje van Jan Struijs inhoudelijk een gevoel zou weergeven en waarmee men in de toekomst naar andere leden toe een wat vriendelijker houding zou kunnen aannemen en gestand doen aan dat wat men heeft afgesproken. Oja, en voor mij geen mosterd na de maaltijd alstublieft.

AANVULLING NA CONTACT NPB

Een antwoord op je eigen blog is niet iets wat je dagelijks maakt. Ik heb het zelfs nog nooit gedaan want het was nooit nodig. Toch doe ik het nu wel en wel om de volgende reden.

Ik heb het gevoel dat mijn blog nogal wat reuring teweeg heeft gebracht en dat er wat met opmerkingen gedaan wordt. Het ging als volgt.

Na plaatsing van het stukje op mijn site maakte ik er gewag van op social media. Het plaatsen was voor mij routine want dat is de weg om lezers te krijgen. Ook binnen de Nederlandse Politie Bond werd er gelezen en slechts een paar uur na plaatsing werd ik gebeld. Ik moet eerlijk zeggen het was een fijn gesprek waarin duidelijk werd dat mijn op- en aanmerkingen echt wel hout sneden maar dat er ook verzachtende omstandigheden waren waarom een en ander anders was gelopen dan gewenst. Ik heb geen zin om te zwarte pieten (sowieso ongewenst in deze tijd, ik behoor tot de roetveeg aanhangers) en schuldigen aan te wijzen. Het zijn een beetje de cultuur, de zakelijkheid en de tijdgeest die ten grondslag liggen aan het euvel. Het gesprek ging verder dan alleen mijn ongenoegen en was warm en hartelijk en het leverde resultaat, men gaat aan de slag met mijn op- en aanmerkingen en daar gaat het om.

Hoewel voor een man lastig, praten en denken tegelijkertijd, gebeurde het wel en kwam ik tot de conclusie dat ik met de gesproken woorden best wel verder kan en ik heb dan ook besloten om te proberen het 60-jarig lidmaatschap vol te maken.

Mijn 50-jarig lidmaatschap ligt inmiddels achter mij en dat behoeft verder geen aandacht, ik heb nu de overtuiging dat ingezien wordt hoe belangrijk het is om contact te houden met de gepensioneerde leden van de bond, vooral zij die al zoveel jaren trouw zijn en concludeer verder dat een kritisch stukje soms helpt om samen verder te komen.