Mrs Slocombe kruipt voor !

Ja ik snap ook wel dat ik mijn postuur mee heb en dan die sinistere glimlach die langzaam verdwijnt in een baard en dan zo’n motorjas aan met daarop de Nederlandse vlag en daarin geborduurd Police Veteran NL. Ik weet ook niet of ik het had moeten doen, maar het ging vanzelf zoals het ook al jaren vanzelf ging. Mensen aanspreken op hun gedrag, zeker als dat niet conform de regels ging. Zo ook gisteren.

Zoals ik wel eens vaker geschreven heb doe ik de boodschappen thuis en ga ik nagenoeg altijd naar de Appie. Onze Appie staat in een niet zo’n grote plaats aan de rand van de Veluwe, daar waar over het algemeen dat gestemd wordt alwaar men op zondag elkaar opzoekt. Wat mij betreft geen probleem omdat velen zich ook door de week houden aan “fatsoen moet je doen”. Gisteren was daar een uitzondering op.

Ik had het winkelwagentje vol met de boodschappen die ik nodig had en haastte me naar buiten omdat ik toch wel enigszins benauwd werd van het mondkapje. Snel het mondkapje af en een teug frisse lucht in de longen en op een veilig plekje pakte in de grutterswaren over in een milieuvriendelijke tas van de Plus. Het karretje, met mijn 50 eurocent erin, moest natuurlijk terug in rij met karretjes. Aangezien mensen zelf de winkelkarretjes ontsmetten is het een drukte van jewelste en heeft er zich een rij gevormd als waren we in Londen aan het wachten op een dubbeldekker. De rij, een oudere man, twee jonge jongens, twee vrouwen en dan ik. We wachten gewoon netjes op onze beurt om de karretjes terug te plaatsen, gewoon zoals het hoort. In mijn ooghoek zie ik een oudere dame met driftige stappen onze kant opkomen. Een dame die de zeventig wel was gepasseerd, keurig in de kleding en de haartjes zo te zien net voorzien van een kleurspoeling ala Mrs Slocombe ( Mister Humphries are you free? )en mooi in de krul. De andere vrouw die voor mij stond komt door het smalle gedeelte teruglopen nadat ze haar karretje had ingeleverd en ik geef mijn kar een duwtje in de richting van de rij als Mrs. Slocombe zich tussen twee fietsen, die staan daar aan de kant in de rekken, door wurmt en haar muntje in het karretje steekt. In eerste instantie sta ik perplex maar kom dan ik actie. Ik duw het karretje tot ongeveer 10 centimeter van haar achterste en zeg met mijn beste ‘Hermandad’ stem: “Zo mevrouw, voorkruipen?” Ze kijkt om en schrikt zichtbaar en ik voeg haar toe dat ik vind dat ze het karretje terug moet zetten en moet wachten op haar beurt. Een beetje geschrokken duwt ze het karretje weer in de rij met karretjes en pakt haar muntje om vervolgens net zo weg te benen als ze aankwam. Ik zie haar vertrekken naar een andere plek waar ook karretjes staan. Ook ik duw mijn karretje in de rij met andere karretjes en ga richting mijn motor om de boodschappen in de topkoffer te stoppen. In het voorbijgaan zie ik een man van mijn leeftijd die mij vriendelijk toelacht en naar mij knikt. Ik voel een aantal ogen in mijn rug prikken.

Ik start de motor en rijd richting huis. Ik overdenk het voorval nog eens en denk eigenlijk bij mezelf, man waar maak je je druk over. Maar het is gegaan zoals het is gegaan, een eigenlijk natuurlijke reactie die ontstaan is van mijn 18e tot mijn 58e levensjaar tijdens mijn werk en ach in die tijd zijn wel meer natuurlijke reacties ontstaan, ook die waar je liever geen last van hebt.

Voor mevrouw Slocombe, in het echt val ik best wel mee.

Johan 17-10-20