Met bak en al tegen de wereld.

Zalk, 16 januari 2020

Ik zie in mijn agenda dat morgenochtend de groene bak moet worden geleegd. Aangezien de gemeente meestal redelijk vroeg is besluit ik, hoewel het regent, om de bak buiten te zetten. Nu wonen wij lekker vrij en een stukje van de weg af dus altijd even onderweg voordat de bak aan de straat staat. Nu moet ik ook bekennen dat de straat geen straat is maar een dijk. Het kenmerk van een dijk is dat deze aan twee kanten sterk afloopt met doel het wassende water tegen te houden. Op zich geen probleem als de bak niet al te vol zit maar dat zat deze dus wel. Vol met hondenpoep. Ja, dat mag in de groene bak en met zes honden en de tuin als hun uitlaat plek, dan is een bak snel gevuld zeker als je al eens vergeten bent om de bak aan de dijk te zetten. De bijna tot aan de rand gevulde groene bak was amper van de plek te krijgen maar met een uiterste krachtsinspanning krijg ik het gevaarte op de wieltjes en begin aan de tocht naar boven.

Halverwege moet ik even pas op de plaats maken want het zweet komt nu op alle plekken van mijn lichaam tevoorschijn en ik heb nogal een lichaam dus u heeft er vast een beeld bij. Ook het hart gaat tekeer en bonst bijna uit de borstkas. Ik kom weer een beetje op adem en begin aan het tweede deel van de tocht. Ik vorder gestaag hoewel ik loop te hijgen en te kreunen als een oude stoomlocomotief. Ik wil me niet laten kennen en probeer met een uiterste krachtsinspanning de top van de dijk te bereiken. Ik geef nog een forse duw en dan gebeurt het. In woorden is het snel opgeschreven maar ik ervoer het alsof het in een vertraagde film ging.

Mijn rechtervoet beland kennelijk op een stukje groen dat was opgedoken vanuit het asfalt. De wrijving tussen de laars die ik aanhad en het stukje groen was beduidend minder dan tussen het asfalt en de laars met gevolg dat ik een buiteling ging maken. Eerst mijn voet weg en daarna een scherpe kanteling naar rechts. Aangezien ik geen enkele hulp kreeg van de groencontainer, die viel op de platte rug, tuimelde ik op mijn rechterknie op het asfalt. Als een oud judoka probeerde ik de val te breken door mij ‘af te slaan’ en ‘door te rollen’ maar kon niet voorkomen dat ik zogezegd op de platte bek ging.

Toch gek dat het eerste wat je doet als je onhandig op het asfalt ligt om je heen kijken is. Geen mens te zien dus niet direct een deuk in mijn ego. Wel een pijnlijke knie en elleboog en vooral een smerige broek en vest. Gatverdamme en nat ook.

Met de laatste krachten de container opgericht en afgedaald naar de woning. Gelukkig niets kapot, de warme douche doet me goed. Aangezien de echtgenote uithuizig is maar een beetje extra vroeg naar bed want morgen is er een dag van stallen schoonmaken enzovoorts.

Ik heb de wekker voor niets gezet want de honden wisten al dat het tijd was voor het hondenontbijt. Ik zwaai mijn benen buiten bed en laat me direct weer achterover vallen. Gloeiden nakend, mijn hele lijf staat straf van de spierpijn. Je wordt oude papa (opa).

Ach een beetje spierpijn is zo erg niet en ik ga aan de slag. Stallen, honden, boodschappen en beetje achter de computer een stukje schrijven. Het is bijna af als ik naar buiten kijk. Het regent en boven aan de dijk staat een inmiddels geleegde groene container. Ik kom er achter dat ik eigenlijk een pleuris hekel heb aan dat ding. Ik zet me er overheen en ga de dijk op om het ding weer op z’n plaats te zetten bij onze oprit. Als ik controleer of deze echt leeg is zie ik een voetafdruk op de zijkant van het ding. Het is het profiel van mijn laarzen, kennelijk heb ik in mijn enthousiasme toch nog een lijfstraf uitgevoerd na mijn buiteling. Tja, had het maar geen container moeten worden.