Menselijk maat en warme contacten (1-2018)

Zo langzamerhand worden er steeds meer collega’s die om reden van ziekte werden ontslagen lid van de Identiteits-groep Politie van de BNMO. Veelal betreft het mannen en vrouwen die door de werkzaamheden ziek zijn geworden en de beroepsziekte PTSS hebben opgelopen. Vaak hebben ze al een lange weg afgelegd in het zogenoemde Poortwachterstraject en ook heel vaak een weg van juridische haarkloverij alvorens het besluit ‘beroepsziekte’ werd afgegeven.

Ik wil in deze column niet de rol van de werkgever doorlichten, maar wel een beetje weergeven hoe het voelt om afscheid te moeten nemen van de politieorganisatie. Na twee grote reorganisaties is de politie verworden van een familiaire organisatie, waar zorg voor elkaar in het DNA zat opgesloten, tot een onverschillige organisatie die na het verstrekken van de ontslagbrief (meestal via e-mail) vergeten is dat oud-werknemers erbij willen blijven horen.

 Het is toch zeer bevreemdend dat je jarenlang lief en leed deelt en daarna afgesloten wordt van elk contact. Het was op de Basis dat ik een leidinggevende tegenkwam die ik regelmatig ontmoette als lid van de Ondernemingsraad en die mij blij verrast vroeg op welke afdeling ik tegenwoordig werkte. Hoewel ik snap dat een leidinggevende niet alles kan en hoeft te weten, voelde dit toch niet goed, daar was de relatie toentertijd te goed voor. Hij kleurde ervan toen ik vertelde dat ik inmiddels al jaren mocht genieten van een WIA-uitkering. ‘Terug naar de menselijke maat en warme contacten met de Nationale Politie’ is een van de speerpunten van de Identi-teitsgroep Politie en zonder uit de school te klappen, denk ik dat de eerste stappen daartoe zijn gezet. Houd dit plekje in de Kareoler goed in de gaten, want ik kom erop terug.