Langs de Eem

Je hebt wel eens zo’n dag dat de warmte over een grens gaat waardoor je loom wordt en eigenlijk niet meer vooruit bent te branden. Zo’n dag was het ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw, drukkend warm.

Als hondengeleider van de politie reed ik met mijn trouwe Bouvier Basco door de Hooglandse polder bij Amersfoort. Alle ramen van de hondenauto waren geopend, airco in auto’s bestond nog niet, en de ventilator op het dak stond op de hoogste stand en zoemde dat het een lieve lust was. Basco had ook z’n dag niet, hij lag wat uitgerekt op de rubberen mat van de auto en liet zich heerlijk koelen door de lucht die de ventilator de auto inblies maar verder zat er weinig actie in.

Het polderweggetje was bestraat met klinkers, van die mooie oude 5 duimers ook wel waaltjes genoemd. Door de zware tractoren en andere agrarische voertuigen vertoonde het weggetje de nodige sporen en moest ik oppassen dat ik de uitlaat niet onder auto wegreed. Ik reed dus behoedzaam en rustig door het polderlandschap. Links en rechts uitgestrekte weilanden met hier en daar een aantal koeien. Aan de rechterkant kon je de dijk zien liggen die de daarnaast stromende rivier in toom moest houden en het polderlandschap moest beschermen. Ondanks de warmte kon ik er toch ook wel van genieten en ik liet mijn blik over het landschap gaan.

Zo’n honderd meter voor zag ik iets vreemds. Bij de ingang van een weiland stonden twee fietsen tegen een rechtop in de grond staande spoorbiels waaraan het toegangshek tot het weiland was bevestigd. Een heren- en een damesfiets, redelijk nieuw maar niet op slot. Vreemde plaats om je fiets te stallen. Ik had de auto inmiddels naast de fietsen geparkeerd en tuurde het weiland af maar zag niemand. Toch raar, dit moest nader worden onderzocht en het werd ook tijd dat Basco even de benen kon strekken.

Ik zette Basco voor het houten toegangshek en na het commando ‘hoog’ sprong hij over het hek, draaide zich om en ging keurig zitten. Een voorbeeldige diensthond. Wat houterig klom ik zelf over het hek en besloot maar eens in de richting van de Eem te lopen. ‘Basco vrij’ riep ik tegen mijn collega waarmee ik dagelijks op pad was. Hij huppelde een paar meter voor me uit. Tot aan de Eem was het ongeveer een kilometer lopen, waarbij Basco, die losliep, wat verkoeling zocht in een wetering waarin het water zachtjes stroomde. We liepen door tot aan de dijk en beklommen deze. Toen ik de kruin van de dijk bereikte, zag ik de twee vermoedelijke eigenaren van de fietsen. Een man en een vrouw die aan de andere kant van de dijk volledig ontkleed de liefde bedreven. Voordat ik van de verbazing was bekomen, zag ik dat Basco het paar ook had ontdekt en met zijn natte snuit de blote billen van de boven liggende man besnuffelde. Ik hoorde een harde zucht. Terwijl ik Basco bij me riep, zag ik dat de man zijn hoofd in mijn richting keerde en riep: ”Als er een kind van komt is dat jouw schuld.”

Volledig slap van de lach ben ik weer naar de auto gegaan en heb koers gezet naar het bureau want dit avontuur moest ik zo snel mogelijk delen. Vol enthousiasme vertelde ik mijn verhaal aan de koffietafel maar de luisteraars kwamen niet verder dan een meesmuilend ‘jaja’. Het is alweer lang geleden maar ik vond toch dat ik het nog een keer moest delen en herkent u zichzelf in dit verhaal neem dan even contact me op want ik ben eigenlijk wel benieuwd of het een meisje of een jongetje is geworden.