Koninklijke trein

Het is misschien niet het meest respectvolle verhaal maar ik wilde het toch met jullie delen.

Het is ergens in de 70er jaren van de vorige eeuw als ik, als jonge hondengeleider van de Politie Amersfoort, een belangrijke opdracht krijg. Wat is het geval.

Zoals toen gebruikelijk was ging de Koninklijke familie nog met de trein op stap. Ze stapten dan in op het station Baarn, na gewacht te hebben in de Koninklijke wachtkamer, in een van de Koninklijke rijtuigen om dan per spoor vervoerd te worden. Door de adjudant van dienst werd me verteld dat de bedoelde trein van Baarn zou rijden via Amersfoort in de richting van Den Haag. Voor Amersfoort was het belangrijk dat het gedeelte van het spoor met de kruising Amsterdamseweg bewaakt zou worden. Ik kreeg de opdracht om me daar als hondengeleider met hond op te houden. Nou moet ik zeggen dat ik het een wat vreemde opdracht vond omdat ik me niet voor kon stellen dat er iets zou kunnen gebeuren op een gedeelte van het spoor waar een trein met razende snelheid voorbijrijdt, maar het zou ook wel eens kunnen zijn geweest om het aan de andere kant van het spoor gelegen woonwagenkamp en dat daarom de bewaking nodig was. Ik heb het later niet gevraagd maar neem het maar gemakshalve aan.

Aangezien het nog even duurde voordat de opdracht zou beginnen eerst nog maar eens een bakkie koffie. Echte koffie met een snufje zout en een lepeltje Buijsman. Het bleef er niet bij een want het donkerbruine spul smaakte best. Uiteindelijk toch maar de hond in de auto en richting opdracht.

Het was een koude ochtend, echt waterkoud. Aangezien het niet helemaal bekend was hoe laat de trein zou passeren kon ik niet in de auto blijven zitten met de kachel aan dus zogenaamd op de ‘voetjes’ het talud af en me naast het spoor geposteerd, wel onder het viaduct aangezien het begon te motregenen. Het was de tijd dat ik nog rookte dus een zware Brandaris gedraaid en daar dan weer de fik in.

Vanaf mijn aankomst daar was er inmiddels al een stief kwartiertje overheen gegaan. De kou kroop langs de benen omhoog en bereikte het gedeelte onder de navel en ik begon enige druk te voelen in het spaarbekken dat blaas heet. Nog even volhouden als de trein voorbij is kan er geledigd worden. De minuten werden een kwartier en het kwartier een halfuur en ondanks het feit dat er al een stoptrein en een sneltrein waren gepasseerd was er geen sprake van de blauwe Koninklijke trein. Het begon in de lagere regionen toch ook wat onstabiel te worden of anders gezegd, het ingenomen bruine vocht moest en zou naar buiten. Nog eens tien minuten later was de situatie nog nijpender, de blaas moest leeg en was zover om over te gaan tot eigen wil. Ik kon niet anders. Ik legde de diensthond af en keerde mijn rug toe naar het spoor. Ik zal niet in details treden maar het ledigen voelde als een opluchting ware het niet dat op datzelfde moment de Koninklijke trein, in een traag tempo, achter mij langs schoof. De machinist zag er kennelijk de humor van in want hij toeterde luid en ik mag hopen dat het Koninklijk gezelschap op dat moment niet uit het raam keek, hoewel ik daar niet zeker van ben. Ik heb er nooit wat van gehoord en dat is natuurlijk gunstig maar ik heb ook nooit een lintje gehad en dat verbind ik toch aan dit voorval. Denkt u ook niet?