Het verdienmodel PTSS 3-2019

Met stijgende verbazing zie ik steeds meer bedrijven ontstaan die zich richten op de overheidsdienaar met PTSS. De een doet nog mooiere beloftes dan de ander en allemaal helpen ze je van je klachten af. Soms moet de PTSS’er een bovenmenselijke prestatie leveren om weer helemaal zichzelf te zijn, maar het lukt ook met klankschalen of met een drankje, gemaakt van de wortels van een heilige boom uit het Atlasgebergte. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat een groot gedeelte vanuit piëteit is gestart, is het wel altijd zo dat de baten de kosten over-schrijden. Uiteindelijk wordt eraan verdiend en soms behoorlijk ook. Geld verdienen is prima, maar dan moet wel de belofte worden waargemaakt. Zo niet, dan moet het geld terug, want anders is het ordinair winstbejag.

Daarbij komt dat ik vaak in beoordelingen lees dat mensen, na een behandeling of uitstapje, als herboren zijn. Het is alleen gek dat ik zulke mensen niet tegenkom en geloof me, ik ken er inmiddels een paar. Ik mag me gelukkig prijzen dat mijn behandeling, gewoon in een kliniek met diverse therapieën, uiteindelijk heeft geleid tot een waardig leven. Met de restklachten moet ik het doen. Net als honderden collega-PTSS’ers. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat de restklachten blijven. Daar levert een pilletje, drankje of bovenmenselijke prestatie geen bijdrage aan. Je moet ermee dealen. Er mee leren leven kost tijd, want je moet je ervaringen, zowel negatief als positief, inpassen in je dagelijkse doen en laten. Soms met hulp van je naasten, soms met steun van bijvoorbeeld een hulphond. Stapje voor stapje de grenzen verkennen. En je hoeft niet over die grens heen om te beseffen wat het beste voor je is. Daar heb je al genoeg (vervelende) ervaringen voor opgedaan.