Het verdedigen van de democratie !

Het valt me elke keer weer op dat de media, lees de verantwoordelijke journalisten en eindredacteuren, geen kans meer zien om een objectief verslag te doen van het grootschalig optreden van de politie. Natuurlijk zal het de lezer dezes niet ontgaan zijn dat er zo’n beetje elke week wordt gedemonstreerd tegen de corona maatregelen en hoewel demonstreren kennelijk een groot goed is worden bij deze demonstraties de opgelegde regels aan de laars gelapt. Opgeroepen door sommige partijleiders wordt er geen mondkapje gedragen, geen afstand gehouden en niet voldaan aan het maximum aantal demonstranten.

Je ziet het voor je. Honderden, misschien wel duizenden demonstranten van diverse pluimage waaronder zogenaamde hooligans, die niets hebben met demonstreren en dan ook uitgerust zijn om te rellen, maar ook vredelievende mensen die menen net als in zomer van 1969 vrij te kunnen zijn in een wereld die zich in een gezondheidscrises bevindt. Maar ja er zijn nu eenmaal regels waaraan we ons moeten houden en dan is er de politie om te handhaven. Een inmiddels uitgeklede politie waarvan sommigen voor het zoveelste weekeinde zich hebben gehesen in het ME tenue. Ze zijn er vanuit een opdracht. Dat gaat ongeveer zo. De tweede kamer samen met de regering maken regels en roepen om het hardst dat er gehandhaafd moet worden en zeggen vervolgens dat het handhaven gedaan moet worden door de burgemeester. Dus de burgmeester komt met de handhavingsopdracht op de lijn van de eenheid chef van de politie die vervolgens via de trap van steeds minder belangrijk  zijnde politiemensen terechtkomt bij de planner die vervolgens zorgt dat op de betreffende dag de politiemensen paraat staan bij de demonstratie. Het is glashelder dat er gehandhaafd moet worden en hoe kunnen we terugvinden in de ambtsinstructies van de politie en de bevoegdheden in het wetboek van strafvordering

Tussen de demonstranten staan mijn favorieten namelijk de fotografen en de verslaggevers. Zij dienen volgens eigen regels objectief verslag te doen van dat wat er plaats vindt en daar gaat het vaak mis. Verslaggevers zijn net als advocaten meestal van een ander slag. Waar advocaten vrijelijk aangeven dat wat men weet niet altijd meegenomen wordt ter verheldering van een strafzaak, het gaat erom dat verdachten een zo min mogelijk vorm van straf krijgen en bijna alle middelen worden daarvoor ingezet. Verslaggevers echter zien zaken maar van één kant waarbij ook nog eens van belang tot welke sociale omgeving ze zich aangetrokken voelen. Werk je voor een rechts- of links ge-oriënteert medium. Wat wil de lezer lezen en wat doet dat stuk dat je schrijft met de advertentie opbrengsten. Nieuws is commercieel gezien belangrijker geworden dan de opinie. Sensatie verkoopt.

Je staat voor de zoveelste keer op het demonstratieterrein en via de tussen demonstranten in burger lopende collega’s weet je inmiddels dat er gasten lopen met dikke stukken kabel om mee te slaan, opgewonden vechthonden, katapulten met ijzeren ballen enzovoorts. Eén ding weet je zeker, je wilt vanavond onbeschadigd thuis zijn bij vrouw en kinderen.

De menigte houdt zich niet aan de regels en worden vriendelijk verzocht het terrein te verlaten. Een verzoek mede mogelijk gemaakt door hen die de regels verzonnen in onze democratische rechtstaat. Het vervolg is door dezelfde bedenkers bedacht namelijk de inzet van de ME, het waterkanon, de paarden en de honden. Een groot deel van de demonstranten begrijpen de bedoeling en weten ook wat het vervolg zal zijn als er niet geluisterd wordt maar er is ook een deel dat gevolgen kennelijk aan den lijve wil voelen. Ze blijven en beroepen zich op een recht dat op dat moment al niet meer bestaat. Voor al die dienders in een ME uitrusting hoeft het allemaal niet meer maar de opdracht uit de commandowagen ( in opdracht van het bevoegd gezag) is duidelijk er wordt opgetreden. ME voorwaarts.

Tussen de halsstarrige demonstranten is het geluid van de spiegelreflexcamera als een mitrailleur in oorlogstijd. Videocamera’s maken overuren en niet te zwijgen over de honderden telefoontjes die naast de nodige selfies worden voorzien van grimmige politiemensen die zwaaien met de wapenstok. Ontegenzeggelijk worden er rake klappen uitgedeeld en er worden de nodige mensen aangehouden hetgeen niet zachtjes gaat. Tja, was het niet zo dat mensen die niet wilden luisteren maar moesten voelen. Uiteindelijk keert de rust terug. De dienders kunnen naar het bureau om vervolgens naar huis te gaan. Sommigen echter niet, die moeten zich melden in het ziekenhuis en anderen ervaren de gevolgen pas jaren later als er bij hen een Post Traumatische Stress Stoornis wordt geconstateerd.

Op de redactie worden de beelden bekeken en wordt de meest aansprekende foto uitgekozen. Dit is meestal niet de foto van de met een kabel, om te slaan, bewapende hooligan die zich uitleeft op een agente in een ME pak maar juist de foto van de ME’er die een niet luisterende demonstrant een tik verkoopt. Zo’n foto past ook beter bij een kop als: “Politie beëindigd op hardhandige wijze de demonstratie ….”

Wat ik ermee wil zeggen is dat de Politie het geweldsmonopolie zich niet heeft toegeëigend maar opgedragen heeft gekregen van de wetgever. Het diezelfde wetgever is die een demonstratie onder voorwaarden toestaat. Diezelfde wetgever heeft bepaald hoe zo’n situatie dient te worden beëindigd en door wie. Dat er partijen die deel uitmaken van de wetgevende macht openlijk zich tegen wetten uitspreken en soms oproepen tot burgerlijke ongehoorzaamheid en wat mij daarbij stoort is dat ik daar niets van terug zie in de media. Als in Rotterdam enkele collega’s over de scheef gaan, discriminerende opmerkingen, en daarvoor worden berispt is dat voor sommigen in de media te weinig en wordt daar uitgemeten verslag over gedaan en openlijk de opinie beïnvloedt als echter een politicus die voeding geeft aan het maken van dit soort opmerkingen dan blijkt het plotseling ‘vrijheid van meningsuiting te zijn’.

Het is kennelijk niet makkelijk om op een objectieve manier verslag te doen en te wijzen op feiten en omstandigheden terwijl een rechtstaat als de onze juist daarbij gebaat is. Natuurlijk zijn er oprechte journalisten en advocaten net als 99% van de politiemensen in Nederland. Politiemensen, die na de onlusten hun ME pak verwisselen voor het gewone werkpak en met soms gevaar voor eigen leven ervoor zorgen dat Nederland veiliger wordt, dat boeven achter de tralies komen te zitten, dat hulp wordt geboden daar waar het nodig is en die levens redden zonder zich af te vragen of hun eigen gezondheid in gevaar komt. Misschien toch eens aan denken als je gaat demonstreren of een stukje schrijft.