Het groeit ze boven de pet 1-2021

Eerlijk gezegd vond ik, als tiener in de jaren 60 van de vorige eeuw, Nederland een overgeorganiseerd land. Het barstte hier van de regeltjes en er was sprake van heel veel orde. Aan de andere kant was alles wel heel duidelijk; als er een regel was, dan gold deze en had je je eraan te houden.
Na die jaren volgden decennia waarin je vaak zag dat er wel regels werden gemaakt, maar dat deze steeds onduidelijker werden of niet werden gehandhaafd. Er werd gevraagd om minder overheid. Leger en politie werden bezuinigingsposten en toen dat klaar was, werd de zorg uitbesteed aan commerciële partijen.
Elke reorganisatie is gebaseerd op een efficiëntieslag en daarmee werd de laatste reorganisatie van de Nationale Politie vooral een bezuiniging.
Politiebureaus werden gesloten, de alom geprezen wijkagent hield zijn naam, maar moest vooral gaten opvullen in de noodhulp. Een chef werd een echte chef met soms wel 200 man onder zich, waarbij de chef de volledige personeelszorg moest verzorgen. Zijn HRM-medewerkers werden verdeeld over drie plaatsen in Nederland en waren slecht bereikbaar. De eenheidschefs hadden niet echt het gevoel dat de korpsleiding in Den Haag de scepter zwaaide. Ze gingen hun eigen gang en dat deden dan ook weer de chefs op lokaal niveau. Kortom, het was een stuurloos schip. Dat moest dan ook een keer fout gaan. Het groeide ze boven de pet.

De Nationale Politie is hiermee een megalomane organisatie geworden die de voorgeschreven regels zou moeten handhaven, maar zelf de voor de organisatie voorgeschreven regels aan de laars lapt. Daar waar de Tweede Kamer een besluit neemt, bijvoorbeeld geen verrekening smartengeld, legt de Nationale Politie dit doodleuk naast zich neer. Dit maakt de Nationale Politie tot een onbetrouwbare werkgever en, gelet op de vele andere misstanden, ook tot een onbetrouwbare overheidsdienst. In mijn visie is er maar één echte oplossing, namelijk een sterke korpsleiding die doet wat ze zegt en zegt wat ze doet. Strek de rug, neem het heft in handen en doe wat het korps nodig heeft om weer vol trots te gaan handhaven en hulp te verlenen aan hen die zulks behoeven (ook intern).