De straat in brand

Niet dat ik me oud voel maar ik ben nu toch wel een beetje belegen en dan heb je soms van die momenten dat je terugkijkt. Ik zag op ergens een plaatje van kinderen buiten spelend in de jaren vijftig van de vorige eeuw tegenover een plaatje met kinderen spelend in de woonkamer met hun IPhone, zoals het vaak tegenwoordig gaat. Ach elke tijd heeft wel wat maar ik vond mijn jeugd toch iets meer hebben. We bouwden ondergrondse hutten, jatten appels speelden heel veel voetbal buiten. In het kader van de reclame van SIRE we waren jongens die jongensdingen deden dus ook wel eens onverantwoord al wisten we dat niet. Een voorbeeld.

We woonden in een splinternieuwe wijk in Enschede. Mooi modern huis met plat dak een douche en een woonkamer met een kolenkachel. Aansteken met briketten en dan nootjes vier erop. Dus geen centrale verwarming en de wasmachine zat in het zogenaamde lavet. We aten brood van de bakker, knip grijs, met margarine en hagelslag. Yoghurt zat in een fles met een dop van stevig zilverpapier alsook de lammetjespap. De straat was net keurig bekleed met rode klinkers en er stonden twee auto’s. Verder was het leeg en voldoende ruimte om kantstoep te gooien of stand in de bal.

Die betreffende ochtend ging het anders. Geen idee waar mijn vriendjes waren maar ook alleen vermaakte ik me wel. Ik struinde wat rond op de plaats waar mijn nieuwe lagere school gebouwd ging worden. De boerderij die er stond was afgebroken en ik rommelde wat in het bouwafval. Na wat zoeken vond ik een blik, rond als appelmoes blik maar iets groter. Er zaten geen flensranden aan dus openmaken met een blikopener zou niet gaan. Ik nam het blik mee naar huis. Vaders gereedschap kist stond in de inpandige schuur boven het kolenhok. Ik haalde de hamer eruit en een schroevendraaier en vertrok met het gereedschap en het legergroene blik naar de voorkant van ons huis en ging op de stoeprand zitten. Vol goede moed begon ik aan de demontage van het blik. Ik had wel eens zo’n blik gezien bij de buurman, hij was chauffeur in het leger, en daar zat heerlijk krentenbrood in. Natuurlijk had ik trek in wat lekkers, ja, ook toen al.

Het viel niet mee en na een halfuurtje proberen werd ik het toch wel zat. Ik nam de hamer en sloeg zo hard mogelijk op de zijkant van het blik. Na weer een harde klap ontstond er een scheur in het blik en het begon vervaarlijk te sissen en er ontstond rook. Met een ferme gooi wierp ik het blik van me af en op het moment dat het blik op klinkers terecht kwam ontstond er brand midden op de straat. Behoorlijke vlammen en natuurlijk schrok ik mij, broekie als ik was, een hoedje en ik maakte me snel uit de benen.

Wie er gebeld heeft weet ik niet, wij hadden nog geen telefoon, maar binnen de kortst mogelijke tijd stond er een brandweerauto in de straat. De mannen rolden een slang af van de brandweerwagen en spoten water op het brandende blik en straat. Met elke straal bleek het vuur te worden aangewakkerd. Het was een spektakel en de straat was al aardig volgelopen met toegesneld volk. Ik kan mij niet herinneren hoe precies maar achteraf denk ik dat ze een en ander uit hebben laten branden.

Natuurlijk kreeg ik een uitbrander en moest beloven om nooit meer zoiets uit te halen en naar ik later begreep was ik aan de slag geweest met een onderdeel van een oorspronkelijke fosforbom uit de tweede wereldoorlog. Dus geen blik met krentenbrood. Het was niet zonder risico maar ook onvergetelijk en spannend en zo hoort het ook en dat kun je van de IPhone toch niet zeggen. En of ik mijn belofte heb gehouden?