De BBQ van de brandweer

Vanaf dag 1 dat ik bij de politie werkte was er een uitstekende verstandhouding met de brandweer. Bij de nieuwbouw van het politiebureau had men bedacht deze pal naast de brandweerkazerne te bouwen. Op zich geen slecht idee want het was een mooie uitrukplek maar het bleek ook een uitdagende plek voor baldadigheid. Het kon verkeren.

De beroepsbrandweer was altijd voor langere tijd op de kazerne en men sliep daar ook. De brandweerlieden hadden naast het zijn van brandweer ook nog andere kwaliteiten. Zo was er een kleermaker, een schoenmaker, diverse automonteurs enzovoort. Allemaal heel handig en ook voor ons om er af en toe eens gebruik van te maken.

De wacht zit vol. Er zijn drie ploegen in dienst in verband met een festiviteit in de binnenstad. In koppels werd er gelopen en er waren er die zeker bijna 4 uur op de voetjes waren geweest. Een stage loopster van de politieacademie, een beginnend inspecteur, klaagde steen en been en gooide demonstratief haar schoenen af en legde haar voeten op tafel. Ongemerkt verdwenen haar schoenen. Een telefoontje naar de brandweer regelde dat de schoenen via het raam verdwenen naar de buren waar de schoenmaker er een extra hakje van 2 centimeter eronder zette en de totale hak in de kleur roze verfde. Binnen de kortst mogelijke tijd waren de schoenen terug zonder dat de stagiaire er weet van had. Ik hoef natuurlijk geen beschrijving te geven van het gezicht dat ze trok toen ze haar schoenen weer aan wilde trekken. Maar eerlijk is eerlijk ze heeft er de hele verdere dienst op gelopen.

Zo was er altijd wel wat. De intrede van de Fax was ook zoiets. Voor de wat jongere lezer kijk maart een in Wikipedia wat een fax is.

Het komt erop neer dat papier op een rol in de ontvangstmachine zit en dat je een velletje papier in de zendmachine kunt stoppen. Bij het verzenden zal de ontvangstmachine een exacte copy maken van dat wat is verzonden. We hadden al snel uitgevonden dat als je een a4tje in de verzendmachine stopte en deze oprolde en met een plakbandje verbond dat de ontvanger een eindeloos bericht zou ontvangen en zoiets probeer je dus natuurlijk eerst uit bij de brandweer. Nadat we een noodoproep kregen om ermee te stoppen bleek dat onze uitvinding had gewerkt.

Dat het ook wel eens uit de hand liep zal ik proberen te verklaren.

Het was hoogzomer en we zagen dat de brandweer op hun binnenplaats een zwembad in elkaar hadden geknutseld waarin ze af en toe wat verkoeling zochten. Eerlijk gezegd waren we daar best een beetje jaloers op. Nu was het zo dat alle voertuigen werden getankt bij de brandweer alwaar een professionele pomp stond.  Het was Ad die nodig moest tanken en dus het terrein van de brandweer op reed. Vanuit de typekamer van het politiebureau was er zicht op het terrein van de brandweer en de benzinepomp. Er werd het volgende waargenomen. Terwijl Ad de auto vulde met benzine kwamen twee brandweermannen kennelijk een praatje met hem maken. Het ging er zo te zien gemoedelijk aan toe tot die twee plotseling Ad beetpakten terwijl op datzelfde moment nog vier brandweermannen de kazerne uit kwamen stormen. Met z’n zessen pakten ze Ad op en na wat gejonas werd hij, in vol ornaat, in het zwembad gekieperd. Ad had geen schijn van kans tegen dit kennelijk met voorbedachten rade gemaakt plan. Met een lach van een boer die kiespijn had kwam Ad even later het bureau binnen gedropen. Dit moest natuurlijk worden gewroken.

Het was diezelfde week op zondagmiddag toen een van ons opmerkte dat er bij de brandweer een barbecue werd opgezet. Ze deden op het balkon van de kazerne hetgeen we konden waarnemen van onze derde verdieping waar we zicht hadden op dat balkon.

Aangezien we toch nog een appeltje hadden te schillen met de brandweer besloten we zo’n beetje aan het eind van hun barbecue de boel te blussen. Niet alleen de barbecue maar ook allen die erom heen zaten. We bedachten dat we een bombardement zouden uitvoeren met waterzakken en dat er twee brandslangen zouden worden gebruikt. Er was een vervelende bijkomstigheid namelijk dat we geen plasticzakken hadden maar die konden we wel lenen van de brandweer was de gedachte. We gingen naar hen toe met een goede smoes over schoonmaken en zo lukte het om een behoorlijk stapel plastic zakken te krijgen. Daarna begon de voorbereiding.

Een voor een werden de zakken gevuld met water en klaargelegd voor het bombardement. Ook werden de brandslangen uitgerold en de manschappen in stelling gebracht. Het gemak van portofoons werd bewezen doordat het sein van aanval via de portofoon werd gegeven en dus op hetzelfde moment diverse ramen van het politiebureau werden geopend en tegelijkertijd een geweld aan water neerdaalde op de verbouwereerde brandweerlieden. Het lukte daadwerkelijk om de inmiddels lege barbecue uit te krijgen. De actie was zo goed gepland dat er voor slachtoffers geen ontkomen meer aan was.

Binnen de kortst mogelijke tijd was de barbecue uit en de aan zittenden tot op het vel nat, maar bovenal zagen we verschrikte ogen van deze onverwachte zondvloed. Helaas had het ook een bijeffect waar we even geen rekening mee hadden gehouden.

Kennelijk aangestoken door ons succes gingen een paar brandweerlieden op zoek naar wraak. We hoorden de garage opengaan en het geluid van een zware diesel opzwellen. Plots zagen we om de hoek een brandweerwagen met waterkanon aankomen.

Het waterkanon op het dak kwam langzaam omhoog en begon water te spugen met zo’n grote hoeveelheid en met zo’n kracht dat we de ramen vast moesten houden anders zouden deze er zeker uitgeblazen worden. We hebben het dan niet over vensterglas maar kogelwerend glas. Ook wij kwamen er niet zonder een nat pak vanaf want de brandweermiddelen bleken zeer effectief. We hebben nog aardig staan dweilen temeer daar het waterkanon zo krachtig bleek dat het water via de lichtarmaturen het bureau insijpelde. Het was een welbestede middag. We zullen maar zeggen dat de brandweer en de politie samen hadden geoefend