Chinees voor de chef.

Ik kon me altijd verheugen op de dienst op zondag want in zowel de late dienst als de vroege dienst aten we gezamenlijk ‘chinees’. In die jaren was het niet zo dat je dan het moeilijkste van de menukaart kocht nee gewoon een bakje bami met pindasaus. Het gebeurde toen nog veel dat je met een pan naar de chinees ging en daar je maaltijd in liet doen, maar onze chinees deed het al in plastic bakjes behalve de pindasaus, die ging in een gebruikt conservenblik.

Ik moet eerlijk bekennen dat in die tijd het nog wel eens voorkwam dat de politie een voorkeursbehandeling kreeg maar persoonlijk hield ik daar niet zo van. Denk niet dat ik het braafste jongetje van de klas was maar persoonlijk voordeel halen uit je beroep als diender voelde niet goed. Daar dacht de chef kennelijk anders over.

Zoals ik al aangaf was de doorsnee diender in die tijd al tevreden met een bakje bami met pindasaus maar de chef was kennelijk al meer vertrouwd met de Chinese maaltijd want hij wilde Babi Pangang, zei hij tegen Jan en mij (we moesten het even gaan halen). En als jullie er zijn dan zeg je maar tegen de Chinees dat de Babi Pangang voor de ‘chef’ is. Natuurlijk snapten Jan en ik dat dit een grotere portie op zou leveren en waarschijnlijk tegen minder geld. Afijn wij naar de Chinees.

Zoals gebruikelijk gingen we via de achterdeur naar binnen waar we direct in de keuken stapten, nou ja gleden want de vloer was glad van de olie. Achteraf bekeken was het er sowieso niet erg schoon maar ja, wisten wij veel. We vertelden de dienstdoende Chinees wat wij wensten en maakten hem erop attent dat de Babi Pangang voor de chef was maar voegden daaraan toe dat deze last had van zijn maag en dat een kleine portie voldoende was. Na een tijd bakken en koken waren de maaltijden klaar en plaatsen we het geheel op de achterbank van de Volkswagen Kever.

We zaten met z’n allen aan de grote tafel in de wacht en we pakten de plastic bakken uit en hevelden de bami op onze borden. Tussendoor keken we naar de chef die zijn maaltijd uitpakte en slecht een klein bakje met Babi Pangang aantrof en een klein bakje witte rijst. Hij keek verwonderd naar bakjes en keek daarna ons indringend aan. Hebben jullie wel gezegd dat het voor de chef was. Jazeker brigadier was ons antwoord.

Na het eten gaf de chef aan nog even op pad te gaan. Wij hadden wel een vermoedden maar lieten niets blijken. Korte tijd later verscheen de brigadier weer op het bureau maar hield zijn mond hoewel we wel doorhadden dat zijn humeur tot het nulpunt was gedaald.

Het duurde een paar weken toen het weer zondag was en er Chinees op het menu stond. Hoewel we erop stonden om het te gaan halen was de chef er heel duidelijk over. Er was er maar een die de bestelling ging halen en dat was hijzelf. Hahaha, wij wisten wel waarom.