Blauw hart

Ik ben al tijden op zoek naar een beschrijving van wat een blauw hart is. Een blauw hart staat voor een gevoel dat kennelijk alle dienders in zich hebben maar wat voor een buitenstaander nagenoeg niet te beschrijven is. Ik heb het vaak gekoppeld aan de ervaringen die wij dienders opdoen in ons werk en die we eigenlijk alleen kunnen delen met elkaar. Toch had ik twijfel of dat het was.

Ik denk dat ik gisteravond het antwoord heb gehad toen ik keek naar de documentaire over het team dat zich bezig hield met de opsporing van de verdachte van de moord op Nicky Verstappen. Een team dat enkele jaren in volledige afzondering en stilzwijgen en op elkaar aangewezen zich bezig hield met alle vormen van opsporing.

Het zat voornamelijk in het deel waarin de teamleider kon melden dat er een dna hit was die gekoppeld kon worden aan een verdachte. De reactie was een rechercheur die emotioneel nauwelijks meer uit zijn woorden kon komen en teamleden die elkaar spontaan om de hals vlogen van blijdschap. Even was alle professionaliteit weg en werden camera’s vergeten. Pure blijdschap en kameraadschap dat ze het geflikt hadden. Het liet mij niet onberoerd, ik herkende het.

Zoals beschreven kende het gevoel en ik deelde mee in de vreugde, dit was het voorbeeld waarvan je later zou kunnen zeggen: “Daar deden we het voor”.

Ik besefte, na afloop van het programma terwijl ik onder dekens en met mijn hoofd op het kussen nog wat na mijmerde, dat dit nu precies staat voor het Blauwe Hart. Een gedrevenheid en plichtsbesef dat verder gaat dat een 40 urige werkweek en dat maakt dat je soms over je grens gaat in het fanatisme om een zaak op te lossen of een verdachte op te pakken. Het maakt ook niet uit of je het hebt over rechercheurs of de man of vrouw in het pak of de collega’s die op welke manier dan ook het operationele proces ondersteunen, allemaal met datzelfde doel.

Tja en dan kom ik toch weer bij de leden van de afdeling Politie van de BNMO, zonder uitzondering allemaal dienstslachtoffers met een blauw hart. Met ervaringen die ze alleen kunnen delen met collega’s en dan ook niet hoeven uit te leggen waarom er momenten zijn van emotionaliteit of boosheid. Dat kan gewoon als we onder elkaar zijn.

Ik hoop dat er snel weer mogelijkheden zijn om elkaar te treffen en te delen. Ik besef me steeds meer dat ik behoor tot een select gezelschap bij wie ik me thuis voel en op mijn gemak kan zijn en wat dat betreft pleit ik voor veel meer mogelijkheden om elkaar te kunnen treffen in prikkelarme en neutrale omgeving.