Bijzondere zorg ! Een zorgenkindje !

Door de opdracht vanuit het Besluit Algemene Rechtspositie Politie (BARP) is ruim 2 jaar geleden gestart met het ‘Programma Bijzondere Zorg’. Er werden twee programma managers aangesteld die, na gebleken disfunctioneren, werden versterkt met een derde programma manager. Er werden diverse projecten geschaard onder het programma bijzondere zorg echter was het een komen en gaan van projectleiders mede door de slechte aansturing door de zittende programma managers. Toch werd er door enkele tientallen projectmedewerkers fulltime hard gewerkt. Vooral het zogenaamde ‘working on the job’, aan de slag gaan met mensen die op dat moment zorg nodig hadden, leverde mooie resultaten op. Mensen werden echt geholpen. Helaas was het één van de programma managers die hier een streep doorheen haalde. Toen de projectleider hiermee zich niet kon verenigen en de functie ter beschikking stelde werd dit project direct om zeep geholpen door de betrokken programma manager.

Het was de minister die in de vele overleggen met de commissie J en V veelvuldig het programma bijzondere zorg in de mond nam. Dit programma ging een eind maken aan de ontevredenheid van enkele honderden politiemedewerkers met een behoefte aan zorg en hij kwam ermee tegemoet aan de uitspraken van de kamer en de uitgangspunten van het BARP. Mooie sier met iets wat op dat moment al niet functioneerde hetgeen hij al zou moeten hebben geweten. De kamer bewust onjuiste informatie verstrekken?

Het programma bijzondere zorg is overleden. De meeste projecten zijn stilgezet en die projecten die nog enige resultaten afleverden bij de Korpsleiding kregen ook te horen dat het ophield. De nieuwe trend die z’n intrede deed was: “We gooien het over de schutting”. Bijzondere zorg, waaronder de blauwe haven etc. moeten nu door de eenheden worden overgenomen maar dan wel zonder het daarbij behorende budget. Inmiddels is duidelijk dat slechts een handje vol eenheid chefs dit ziet zitten en de meesten al hebben verklaard er geen energie in te zullen steken.

Het is de zieke diender die natuurlijk hier de dupe van is. Rechtmatig toegewezen zorg, lees het BARP, wordt verkwanseld terwijl velen uit deze groep al jaren zit te wachten op die zorg die het BARP voor hen mogelijk maakte. Een schande.

Het is trouwens volkomen onduidelijk wat de eerste twee programma managers van het programma “Bijzondere Zorg” nu doen of het zou moeten zijn dat ze de zogenaamde zorggesprekken doen. Ook zo’n misvatting want dat gaat niet over zorg maar over geld, het liefst zo min mogelijk.

Over geld gesproken. Ruim twee jaar een programma “Bijzondere Zorg” met tientallen medewerkers dan heb je het over serieus geld ( tonnen als het niet nog meer is) en wat heeft het opgeleverd? Niets! Totaal Niets!

Je zou toch mogen verwachten dat deze desinvestering tot vragen zal leiden bij de Centrale Ondernemingsraad, de commissie J en V (onjuist voorgelicht) en uiteindelijk ook zal leiden tot kamer vragen voor de minister. Ik kan me niet voorstellen dat men dit zomaar laat gebeuren.

Als laatste stukje van deze column even iets over de korpsleiding. Vroeger was de korpschef de hoogste ambtenaar van de Politie maar tegenwoordig is dat m.i. anders. Tegenwoordig zit de korpschef onder andere aan tafel als de gesprekken gaan over de CAO van de Politie. Dit maakt hem een politiek figuur en ik ben dan ook de mening toegedaan dat de korpschef zich ‘politiek’ zou moeten verantwoorden waarom het politiek tot stand gekomen BARP niet wordt uitgevoerd en de schade zowel financieel als de bijkomende, fysieke en geestelijke, schade bij collega’s met een beroepsziekte steeds groter wordt.