375 kilo zijwaarts

Geluk bij een ongeluk. Gisteren was het eigenlijk de eerste mooie dag dat ik gelegenheid had om mijn motorschuurtje op te ruimen. Er moesten twee stellingkasten in voor het gereedschap en de bezem moest er even door. OK, eerst de motor er even uit. De druppelaar ontkoppeld, plaatsnemen op de buddy en met het linkerbeen de side standaard naar achteren vegen, althans dat was de bedoeling. Hoe het precies gebeurde weet ik niet maar kennelijk bleef mijn broekspijp hangen aan de side standaard waardoor ik mijn evenwicht verloor en de motor naar links wegzakte en uiteindelijk geheel scheef liggend tot stilstand kwam. Geen schade aan mijzelf of motor maar wel een zeer onhandige situatie. Ik heb geprobeerd de 375 kilo in mijn eentje overeind te zetten maar dat was een hopeloze exercitie en dus de vrouw erbij gevraagd. Het bleef een zware klus maar met de tanden op elkaar en volle kracht de machine weer rechtopgezet. Tot dusver niets aan de hand.In de loop van de dag voelde ik toch wel wat spierpijn in armen en rug en hedenochtend was het verlaten van de echtelijke sponde niet een van een getrainde turner maar eerder een door spit gevelde ouweling. Omdat ik vandaag ook nog wat klussen heb te doen op zoek naar een pijnstiller. Alle laatjes en kastjes geopend en helaas pindakaas niets te vinden. Wat nu ? Omdat ook de broodtrommel aangevuld moest worden, ik weiger te hamsteren, op naar de Appie en eerlijk gezegd zag het er goed uit. Heel veel vakken die eerder deze week leeg waren lieten toch weer uitgestalde etenswaren zien. Mijn geliefde vak met koffie, zonder koffie zijn we nergens, leek onaangeroerd dus dat was mooi. Met een klein mandje met boodschappen naderde ik het vak met toiletpapier en keukenrollen, verdomd alles op en ook de vochtige doekjes waren er niet meer. Wat moeten die lui toch met al die zooi, snap er niks van. Met het idee er zal wel niets meer liggen naar het medicijnen vak. Geen aspirine of soortgelijk product meer te vinden alleen in het midden van het lege schap lagen nog twee doosjes ibuprofen van 79 cent per doosje. Hoewel ik me zeer asociaal voelde heb ik beide doosjes in het mandje gestopt en nu was dus het hele schap leeg. Met de zelfscan betaalde ik de boodschappen en voelde de ogen van de andere klanten in mijn rug prikken toen beide doosjes in mijn tas gingen. Het moest toch maar en ik had tenslotte ook geen wc papier gekocht. Thuisgekomen heb ik gelijk twee pilletjes geslikt en na een bakje koffie ondervind ik nu de werking, de pijn in schouders en rug trekken langzaam weg en ik denk dat ik straks een stukje ga rijden op de motor over de dijk en langs de landerijen, even kop leegmaken. Maar eerst dank ik de persoon die bedoeld of onbedoeld fakenews creeerde door te stellen dat ibuprofin de kans op corona besmetting groter maakte. Zo zie je maar weer dat ook fakenews een positieve bijdrage kan leveren aan het leven van alledag, het is maar dat u het weet !